بیمار خانم ۸۵ ساله دیابتی که سابقه قطع عضو از بالای زانو دارد، به دنبال عدم تعادل دچار سقوط از ارتفاع هم‌سطح و گیر کردن پای ایشان به ویلچر و در نهایت منجر به کنده شدن پوست پای ایشان می‌شود (Skin Tears).

مراجعه می‌کنند به درمانگاه محل جهت بخیه کردن، ولی متأسفانه به دلیل دیابت و ایسکمی بافتی، بخیه ایشان باز می‌شود و پوست کنده‌شده به سمت نکروز شدن پیشروی می‌کند که ویزیت اولیه ما انجام می‌شود.

پس از ویزیت اولیه و مشاهده نکروز شدن پوست، تصمیم به ترمیم ثانویه و اقدام به دبریدمان می‌شود.

آنتی‌بیوتیک خوراکی مصرف می‌کردند که با توجه به وجود قرمزی اطراف زخم، تصمیم به کشت زخم و مشاوره عفونی می‌شود. در بررسی‌های جلوتر مشاهده شد که در بستر زخم، تاندون ایشان اکسپوز می‌باشد.

ولی در ساعت ۴ بیمار دچار حمله پای دیابتی می‌شود که اینجا همراه ایشان سریعاً متوجه می‌شوند (همراه توجیه و کارآمد نیمی از درمان است) و بنده را در جریان می‌گذارند که پس از معاینه متوجه شدم که گرفتگی شریانی وسیع و همچنین تاندونیت پیش‌رونده برای بیمار ایجاد شده است.

ایشان را سریعاً جهت بستری و انجام آنژیوپلاستی به جراح عروق ارجاع دادم.

پس از بازگشایی عروق (پنج شریان انتهایی) و آنتی‌بیوتیک‌تراپی سیستمیک و تشخیص پای وریدی علاوه بر شریانی بودنش، توسط جراح عروق توصیه به کامپرشن‌تراپی کردند که برای ایشان علاوه بر پانسمان نوین، کامپرشن‌تراپی و لایت‌تراپی نیز انجام شد.

در نهایت جهت تسهیل اپیتلیالیزاسیون از آمنیوتیک ممبرین (پرده جنین) استفاده شد و زخم ایشان به‌طور کامل بسته شد.